Celestic?

วันที่ 12 กุมภาพันธ์ วันปัจฉิมนิเทศน์ของนักเรียนชั้นม.6

........

เป็นวันที่คิดว่าคงไม่ร้องไห้แล้วล่ะ เพราะเคยผ่านวันปัจฉิมตอนม.3 มาแล้ว แต่ว่ารุ่นน้องกับคณะอาจารย์ไปตกลงกันตั้งแต่เมื่อไหร่
ไปซักซ้อมกันตอนไหนก็ไม่รู้ มาจัดแถวให้ระดับอื่นล้อมรอบม.6 เอาไว้
พอเข้าสู้พิธีก็จัดการให้ม.5 มาเข้าแถวเป็นวงกลมล้อมม.6 แล้วร้องเพลงมาร์ชสร.

ขำไม่ออกเลยค่ะ...น้องๆหลายคนร้องเพลงเต็มที่ บูมรุ่นพี่กันเต็มที่เลยทีเดียว

ส่วนเราน่ะเหรอ....ร่วมร้องเพลงมาร์ชสร.ทั้งนํ้าตาค่ะ...แต่ก็ร้องเพลงได้ไม่ถึงครึ่งเพลงซะด้วยซํ้า ปล่อยโฮซะก่อน แต่มันซาบซึ้งจริงๆนะ....

หลังจากร้องเพลงจบ น้องๆม.5 ก็เปิดทางให้รุ่นพี่เดินผ่าน คราวนี้เดินผ่านแถวม.4 ที่จัดไว้ขนาบสองข้างทางเดิน มีคนถือธงโรงเรียนอยู่ไม่ขาด
(เดินผ่านซุ้มม.4 ก็เลยถือโอกาสเอาของที่ทำไว้ให้รุ่นน้องที่ชอบแล้วล่ะนะ...ตื่นเต้นจริงๆ....)

 เมื่อขึ้นไปจนถึงหอประชุม ก็จัดการให้ของเพื่อนๆในห้องจนครบ แต่ว่ายังไม่ทันให้เพื่อนห้องอื่น ผู้อำนวยการกับรองทุกฝ่ายก็มาถึงหอประชุมซะก่อน ก็มีการอบรมครั้งสุดท้ายก่อนจากลา และมีพิธีบายศรี ตามด้วยให้อ.หลายท่านผูกสายสิญจน์ให้กับนักเรียนทุกคน
(แต่เราก็ไปหาอ.ไม่ครบหรอกนะ ไปแค่อ.ประจำชั้น ผอ. รองทุกฝ่าย แล้วก็อ.ที่เคารพและรักจริงๆเท่านั้นล่ะ)

หลังจากนั้นก็เดินตะลอนๆบนหอประชุม แจกจ่ายของที่ทำมา แต่สุดท้ายก็เหลือกลับมา 5 ตัว...
(เอาน่า....เพื่อนบางคนไม่มา แถมรุ่นน้องคนอื่นๆที่จะให้ก็ไม่ขึ้นมาหาด้วย....)

หลังจากนั้นก็มีการแสดงของแต่ละห้อง พอถึงคิว 6/10 พูดตามตรงว่าไม่ค่อยตื่นเต้น เพราะกะเต็มที่อยู่แล้ว
แต่พอขึ้นเวทีจริงๆ ก็ไม่ตื่นเต้นจริงๆนะ แต่งงเวทีจนลืมท่าเต้นไปบางจุด(อนาถกว่าอีก...)
สุดท้ายการแสดงก็เป็นไปได้ด้วยดีค่ะ ต้องคิดเลยว่า ห้องเราไม่ค่อยจะสามัคคีกัน แต่ก็ยังร่วมมือกันแสดงได้ถึงขนาดนี้ล่ะนะ

================================================================

พูดกันตามตรงเลยนะ....เป็นคนที่เขียนอะไรยาวๆไม่ค่อยได้ บรรยายความรู้สึกรึอะไรมันก็ออกมาไม่หมด
แต่เป็นครั้งแรกที่กอดเพื่อนแล้วร้องไห้ ปลอบกันเองก็มี
สุดท้าย ฉันก็ยิ้มให้ถึงแม้ว่าบนใบหน้าจะเต็มไปด้วยนํ้าตาก็ตาม
โดยเฉพาะเพื่อนในกลุ่ม ที่ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปบนเส้นทางของตัวเอง
ที่ได้ที่เรียนแล้วก็ลงปัตตานี ไปเชียงใหม่ ส่วนเราไปนครศรีฯ
ที่เหลือก็หวังศิลปากร ธรรมศาสตร์(?) แล้วก็ม.บูรพา
ฟังดูแล้ว มันช่างยากจริงๆ ที่เราจะได้กลับมาเจอกัน แล้วร่วมสนุกสนานด้วยกันอีกครั้ง







"เอาน่า...อย่างน้อยๆฉันก็เชื่อ...ว่าซักวัน เราจะได้เจอกันอีก"